W celu jak najdokładniejszego umówienia przebiegu Wiosny Ludów należy spojrzeć jednostkowo na każde z państw, które brało w niej udział:
Francja: 22 lutego 1848 r. wybucha rewolucja lutowa. Dwa dni później król abdykuje, a rewolucjonistom udaje się wprowadzić swoje postulaty w życie. Ostatecznie rewolucja kończy się, kiedy wyłoniony w wyborach prezydenckich Ludwik Bonaparte zaczyna rządy twardej ręki (grudzień 1848 r.).
Niemcy i Austria: w lutym w Badenii wybucha rewolucja, która niedługo rozprzestrzenia się na całe Niemcy. W marcu rozpoczynają się protesty w Austrii. Wielkie Księstwo Poznańskie (polskie państewko zależne od Prus) ogłasza swoją niepodległość, jednak na krótko, gdyż powstanie zostaje stłumione. W maju państwa niemieckie usiłują się zjednoczyć (Parlament Frankfurcki), jednak król Prus protestuje i pomysł upada.
Włochy: w marcu włoskie wojska atakują Austriaków, którzy w wyniku kongresu wiedeńskiego zajęli część północnych Włoch. Potem Austria atakuje północnowłoskie państwa. Władze państw południowowłoskich obiecują reformy, żeby uspokoić protesty w tych krajach. W związku z odmową Państwa Kościelnego pomysł zjednoczenia Włoch upada.
Węgry: w marcu Węgrzy ogłaszają niepodległość, co budzi oczywisty sprzeciw Austrii. Zjednoczone siły austriacko-rosyjskie atakują powstańców z Węgier i po kilkunastu miesiącach rebelia upada (październik 1849).
W wielu miejscach Wiosna Ludów nie przyniosła trwałych zdobyczy czy korzyści dla rewolucjonistów, ale pokazała rządzącym, że trwanie przy założeniach „starego ładu” nie będzie łatwe. Otworzyła też oczy ludowi – mieszczanie, robotnicy, ludność wiejska przekonała się, że przywileje im się należą.