Pozytywne skutki realizacji planu sześcioletniego w latach 1950–1955:
· industrializacja kraju – wzniesiono kombinat metalurgiczny w Nowej Hucie, hutę żelaza w Częstochowie, hutę aluminium w Skawinie, fabryki samochodów na Żeraniu, w Jelczu, Starachowicach oraz stocznię w Gdańsku i w Szczecinie,
· masowe migracje ludności ze wsi do miast,
· aktywizacja zawodowa kobiet.
Negatywne skutki realizacji planu sześcioletniego w latach 1950–1955:
· inwestycje w przemysł zbrojeniowy (kosztem konsumpcji),
· braki w zaopatrzeniu w towary pierwszej potrzeby, wynikające z niedoinwestowania przemysłu lekkiego i spożywczego,
· spowolnienie budownictwa mieszkaniowego,
· wzrost napięć społecznych, co stało się jedną z bezpośrednich przyczyn wydarzeń poznańskiego Czerwca.
Po sukcesie planu trzyletniego (1947–1949) sejm przyjął do realizacji Plan Rozwoju Gospodarczego i Budowy Podstaw Socjalizmu na lata 1950–1955, określany mianem planu sześcioletniego.
Podstawowymi założeniami planu sześcioletniego były:
· kolektywizacja rolnictwa,
· industrializacja kraju.
Realizacja planu spotkała się z trudnościami związanymi z brakiem kapitału na inwestycje. W 1950 roku władze zdecydowały o przeprowadzeniu wymiany pieniądza, która w konsekwencji pozwoliła państwu przejąć oszczędności obywateli. Plan sześcioletni nie został zrealizowany ani w przemyśle, ani w rolnictwie.