Na ziemiach polskich pod zaborem pruskim, rolnictwo było lepiej rozwinięte i bardziej intensywne niż w pozostałych zaborach, dzięki wprowadzeniu nowoczesnych metod uprawy i nawożenia. W zaborze rosyjskim, dominowało rolnictwo wiejskie, a poziom uprzemysłowienia był niski, natomiast analfabetyzm był powszechny. Natomiast na ziemiach austriackich, rolnictwo było słabo rozwinięte, a industrializacja bardziej skoncentrowana w miastach, a poziom analfabetyzmu był niższy w porównaniu do zaborów rosyjskiego i pruskiego.
Różnice w sytuacji panującej na ziemiach polskich pod poszczególnymi zaborami wynikały głównie z różnic w polityce gospodarczej, administracyjnej i społecznej prowadzonej przez poszczególne mocarstwa zaborcze. Prusy jako bardziej rozwinięte gospodarczo i przemysłowo państwo, stawiały większy nacisk na modernizację rolnictwa i industrializację, podczas gdy Rosja skupiała się głównie na wydobyciu surowców naturalnych i ekspansji terytorialnej. Austro-Węgry natomiast charakteryzowały się bardziej rozdrobnioną strukturą gospodarczą i mniejszym naciskiem na rolnictwo. Różnice te miały wpływ na poziom rozwoju rolnictwa, uprzemysłowienia i analfabetyzmu na poszczególnych obszarach zaborów.