Przypowieść o siewcy to opowieść Chrystusa przedstawiona w Nowym Testamencie. Chrystus za pomocą metafory siewcy i podatnego oraz niepodatnego gruntu obrazuje, jak Słowo Boże trafia do poszczególnych ludzi. Przypowieść ta ma charakter uniwersalny, ponieważ odnosi się do ogólnego zachowania i prawdy moralnej związanej z postępowaniem ludzi, którzy słuchają Słowa Bożego. Przypowieść o siewcy jest odporna na upływ czasu, przez setki lat pozostaje tak samo pouczająca, a metafora w niej przedstawiona jest wciąż adekwatna i zrozumiała.
Przypowieść to epicki gatunek literacki, którego celem jest nauczanie i umoralnianie odbiorcy. Charakteryzuje się schematyzmem fabuły, uproszczoną konstrukcją postaci, oszczędnie opisanym światem przedstawionym i trzecioosobową narracją. Uproszczona konstrukcja przypowieści służy odczytaniu alegorycznego albo symbolicznego znaczenia opisanego świata, przedstawienia uniwersalnej prawdy moralnej, nauki.