Poetka w wierszu „Radość pisania” prezentuje postawę wobec własnej poezji, pisząc, że w takim świecie wszystko od niej zależy. Używa słów, które wskazują, że to ona tworzy ten świat, w którym panują jej zasady i to daje jej radość.
W całym wierszu poetka porusza temat tworzenia poezji. Sugeruje, że cieczy ją fakt, że może stworzyć coś własnego, świat z innymi prawami, posłuszny tylko jej. Jest to dla niej powód do radości. Od czwartej zwrotki używa czasowników w pierwszej osobie i zaimków wskazujących, że mówi o sobie.