Dwoistość natury poety polega na tym, że jest on artystą, więc kimś niezwykle wrażliwym, kto odróżnia się od reszty, jednak jest w dalszym ciągu człowiekiem, takim samym jak inni. Podmiot liryczny podkreśla, że jest wyjątkowy ze względu na swoje ponadprzeciętne umiejętności, na przykład mówi o sobie: „Niezwykłym i nie leda piórem opatrzony” jednak są też fragmenty utworu, w których porównuje się do innych ludzi i podkreśla swoje człowieczeństwo: „Już mi skóra chropawa padnie na goleni”. Ta dwoistość najbardziej przejawia się tym, że poeta jest tylko człowiekiem, więc umrze, ale nie zrobi tego w pełni, pozostanie zapamiętany dzięki swoim dziełom.
Podmiot liryczny to osoba mówiąca w wierszu w sposób pośredni lub bezpośredni o uczuciach, doświadczeniach, refleksjach. Czasem podmiot liryczny bywa fikcyjny, a innym razem można go utożsamiać z autem utworu lirycznego, czyli poetą. Podmiot liryczny określa się także mianem „ja lirycznego”.