W tekście można znaleźć informacje na temat tego, jak wychowywany był Gargantua i jakie to przynosiło skutki. Opisany został model wychowawczy, w którym rodzic zleca komuś wychowanie dziecka, powierza w opiekę, w ogóle nie mając wglądu w to, jak przebiega sam proces. Dziecko jest zostawione same sobie – ma czas na wszystko i nikt nie pokazuje mu, co jest dobre, a co złe. Takie wychowanie, jak u Gargantui, prowadzi do zaniedbania, ponieważ młody człowiek nie jest w stanie sam o siebie zadbać. Inny model to taki, w którym dziecko powierzane jest osobie niekompetentnej lub takiej, która o nauce nie ma pojęcia i wtedy, zamiast się rozwijać, cofa się. Bagatelizowanie potrzeb dziecka, brak kontroli i dawanie mu tak zwanej „wolnej ręki” to zła metoda wychowawcza. Dysproporcja między zabawą, jedzeniem, a nauką doprowadza to zepsucia dziecka.
François Rabelais francuski mnich, lekarz, pisarz oraz satyryk żyjący w Paryżu na przełomie XV i XVI wieku (ok. 1494 – 1553). Jego najbardziej popularna książka Gargantua i Pantagruel (org. La vie de Gargantua et de Pantagruel) budziła wśród jemu współczesnych skrajne emocje – od zachwytu po nienawiść. Kontrowersje budziły podejmowane tematy oraz język utworu stylizowany na ludowy, pełen wulgaryzmów. Publikacja ta dostępna jest w wolnym dostępie w internecie (np. w serwisie wolnelektury.pl lub polona.pl). Najbardziej popularne tłumaczenie na język polski zostało zrealizowane przez Tadeusza Boy-Żeleńskiego.