„Wówczas w ciemnej głębi wydawało się, jakby od nich biła światłość srebrna; szczególniej wypukłe zgięcia oświecone były tak mocno, że Janek ledwie mógł patrzeć na nie. W onym blasku widać było wszystko doskonale: wcięte boki, struny i zagiętą rączkę. Kołeczki przy niej świeciły jak robaczki świętojańskie, a wzdłuż zwieszał się smyczek na kształt srebrnego pręta... Ach! Wszystko było śliczne i prawie czarodziejskie”.
Środki poetyckie użyte w tekście służą oddaniu piękna, jakie zobaczył w skrzypcach Janek. Opisują odczucia chłopca i sprawiają, że instrument sprawia wrażenie czegoś nie z tej ziemi.
Środki poetyckie są używane w celu ubarwienia opisu. W tym celu pisarze stosują między innymi metafory, porównania i epitety. Fragment pojawia się w momencie, kiedy Janko zakrada się nocą do dworu.