Formowanie granicy zachodniej II Rzeczpospolitej było procesem długotrwałym i skomplikowanym, który miał miejsce w okresie międzywojennym. Granice te zostały określone w wyniku wielu traktatów i porozumień międzynarodowych, a także decyzji politycznych podejmowanych przez polskie władze.
Po I wojnie światowej Polska odzyskała niepodległość i starała się ustabilizować swoje granice zachodnie, co było szczególnie trudne ze względu na wiele kwestii spornych z sąsiednimi państwami. W ciągu kilku lat Polska podpisała kilka traktatów z Niemcami, Czechosłowacją i Słowacją, aby ustalić swoje granice zachodnie.
Poza traktatami Polska musiała również rozwiązać kwestie sporne związane z ustanowieniem granicy zachodniej. W 1929 roku doszło do konfliktu pomiędzy Polską a Niemcami dotyczącego granicy wzdłuż rzeki Olzy. Konflikt ten został rozwiązany dzięki interwencji Ligi Narodów.
Proces kształtowania się granicy zachodniej II Rzeczpospolitej był trudny i czasochłonny, ale pozwolił na ustanowienie stałych i stabilnych granic, które pozwoliły na rozwijanie się państwa.