Przykładowe rozwiązanie:
W pierwszych dniach powstańcom udało się zająć większą część miasta. Nie posiadali wystarczającej ilości broni, jednak byli w stanie poświęcić za ojczyznę życie. Rozwieszano na ulicach flagi narodowe i budowano liczne barykady. Mimo że walczyli zawzięcie, wojska niemieckie były o wiele liczniejsze i posiadały więcej amunicji i broni. Powstańcy nie mieli dostępu do czołgów, chyba że udało im się go przejąć w czasie walki. Niemcy nie oszczędzali rannych, bardzo często w momencie wdarcia się do budynku powstańców, mordowali z okrucieństwem rannych powstańców, a także sanitariuszy. Punkty ogniowe umieszczano na piętrach kamienic. W powstaniu nie brali udziału, tylko żołnierze Armii Krajowej, ale również kobiety, które pełniły najczęściej rolę sanitariuszek. Najmłodsi żołnierze stawali się łącznikami.
Powstanie warszawskie była to walka organizacji podziemnej z okupantami. Rozpoczęło się 1 sierpnia 1944 roku o godzinie 17.00, zwanej godziną „W”. Walki powstańcze trwały do 2 października 1944 r., czyli 63 dni. Powstanie zakończyło się podpisaniem układu w Ożarowie ze względu na brak pomocy ze strony ZSRR.