Poniatowski odegrał kluczową rolę w obronie Rzeczypospolitej podczas wojny polsko-rosyjskiej w 1792 roku i powstania kościuszkowskiego w 1794 roku. Jego zdolności strategiczne i dowódcze przyczyniły się do osiągnięcia pewnych sukcesów militarnych, choć ostatecznie Polska nie zdołała odzyskać pełnej niepodległości. Jego oddanie i poświęcenie dla sprawy polskiej było powszechnie uznawane.
Po klęsce powstania kościuszkowskiego i rozbiorach Rzeczypospolitej Poniatowski wyjechał na emigrację do Francji. Tam nawiązał bliskie kontakty z Napoleonem Bonaparte, który uznał go za swojego zaufanego współpracownika. W czasie wojen napoleońskich Poniatowski dowodził polskimi oddziałami w służbie francuskiej, osiągając liczne sukcesy militarne. Jego udział w bitwach i kampaniach, m.in. w Hiszpanii, Rosji i Niemczech, przyniósł mu renomę jako utalentowanego dowódcy.
Jednak najbardziej tragicznym momentem w historii Poniatowskiego było jego zaangażowanie w bitwę pod Lipskiem w 1813 roku. Pomimo desperackiej obrony i osobistego męstwa, książę został śmiertelnie ranny, a kilka dni później zmarł. Jego śmierć była ogromną stratą dla Polaków, którzy utracili nie tylko wybitnego dowódcę, ale także symbol walki o niepodległość.
Książę Józef Poniatowski pozostaje postacią, która wzbudza szacunek i podziw zarówno w Polsce, jak i za granicą. Jego oddanie dla sprawy polskiej, talent militarny i poświęcenie dla ojczyzny są doceniane jako przykład patriotyzmu i bohaterstwa. Jego działania i zaangażowanie w okresie napoleońskim wpłynęły na świadomość narodową Polaków i kształtowały ich aspiracje niepodległościowe. Poniatowski stał się symbolem polskiego ducha walki i determinacji, a jego postać jest nadal pamiętana i upamiętniana w polskiej historii i tradycji narodowej.