Po zakończeniu walk z III koalicją na przełomie 1805 i 1806 roku sytuacja międzynarodowa Francji była stosunkowo korzystna. Francja, pod przywództwem Napoleona Bonaparte, odniosła znaczące sukcesy militarne i zdobyła dominującą pozycję w Europie. Po zwycięstwie w bitwie pod Austerlitz w grudniu 1805 roku Francja pokonała Rosję i Austrię, co doprowadziło do zawarcia pokoju w Preszburgu. W wyniku tego pokoju Austria zrzekła się terytoriów na rzecz Francji i jej sojuszników, a Francja rozszerzyła swoje wpływy na obszarze Europy Środkowej. Sytuacja międzynarodowa Francji była również wzmocniona przez utworzenie Związku Reńskiego w lipcu 1806 roku. Związek Reński był konfederacją państw niemieckich, które formalnie uznały władzę Napoleona i przekształciły się w satelickie państwa Francji. To umocniło francuską kontrolę nad terytoriami niemieckimi i umożliwiło wprowadzenie reform na wzór francuski.
III koalicja była sojuszem państw europejskich utworzonym w celu przeciwstawienia się rosnącej potędze Francji pod rządami Napoleona Bonaparte. Sojusz został sformowany w 1805 roku i składał się głównie z Wielkiej Brytanii, Rosji i Austrii, wspieranymi przez inne mniejsze państwa.
Celem III koalicji było powstrzymanie ekspansji francuskiej i przywrócenie równowagi sił w Europie. Wielka Brytania, będąca głównym przeciwnikiem Francji na morzu, zdecydowała się wesprzeć militarnie Austria i Rosję, które były największymi wrogami Francji na kontynencie.