W pierwotnej wersji Kodeksu Napoleona, przyczyny dopuszczające rozwód były ściśle określone. Były to m.in. zdrada, ciężkie znęcanie się nad drugim małżonkiem, skazanie drugiego małżonka na karę więzienia lub skazanie go za przestępstwo związek z karą śmierci. Nawet w przypadku wystąpienia jednej z tych przyczyn, decyzja o rozwodzie leżała w gestii sądu, który miał prawo uznać, czy występują wystarczające podstawy do rozwodu. Ważnym aspektem Kodeksu Napoleona była nierówność prawnego statusu małżonków. Kodeks przyznawał mężczyźnie dominującą pozycję w małżeństwie, a kobieta była uważana za podporządkowaną mężowi. W związku z tym, jeśli kobieta chciała wystąpić o rozwód, musiała przedstawić znacznie bardziej poważne przyczyny niż mężczyzna.
Równość prawa małżonków nie była zatem głównym założeniem Kodeksu Napoleona. Kobieta była pozbawiona wielu praw, w tym prawa do samodzielnego zarządzania majątkiem czy prawa do opieki nad dziećmi. Miała ograniczone prawa majątkowe i była zależna od męża.
Kodeks cywilny Francuzów, znany również jako Kodeks Napoleona lub Kodeks Napoleoński, został wprowadzony w 1804 roku i odegrał istotną rolę w kształtowaniu prawa cywilnego we Francji i wielu innych krajach. W kolejnych latach i na przestrzeni zmieniającego się społeczeństwa, przepisy dotyczące rozwodu i równości małżonków uległy zmianie. Francuskie prawo małżeńskie zostało znacznie zreformowane, a równość małżonków stała się jednym z fundamentalnych zasad. Obecnie, we współczesnym francuskim prawie cywilnym, rozwód jest dostępny na podstawie względnie prostych przesłanek, a prawa małżonków są znacznie bardziej zrównoważone.