Pochodzenie Teodory do dziś pozostaje przedmiotem sporu historyków. Pochodziła prawodpodobnie spoza stolicy, w młodości była aktorką tanich teatrów, a także być może, jak sugeruje Prokopiusz, nierządnicą. Jako cesarzowa dała się zapamiętać jako małżonka władcy posiadająca spory wpływ na kierunek polityki państwa, nieraz sprawując faktyczne rządy. M.in. nakłoniła cesarza do pozostania w Konstantynopolu i stawienia czoła buntownikom podczas tzw. powstania Nika. Teodora miała niezwykły autorytet i nieraz samodzielnie prowadziła intrygi, będąc jedną z najpotężniejszych kobiet swoich czasów.
Teodora z racji swojej ścieżki życiowej i wpływu na rządy bywa nazywaną „pierwszą feministką średniowiecza”.