Spór o inwestyturę zapoczątkował papież Grzegorz VII, wydając w 1075 r. dokument Dictatus Papae, w którym uznawał władzę papieską za najwyższą w świecie chrześcijańskim i odmawiał władcom świeckim prawo do nadawania dóbr (inwestytury). W odpowiedzi na zwołany przez króla niemieckiego Henryka IV synod pozbawiający Grzegorza stanowiska papieża, ten nałożył klątwę na Henryka. W obawie przed utratą władzy Henryk IV postanowił się ukorzyć i na wezwanie papieża udał się w 1077 r. na pielgrzymkę do Canossy, gdzie uzyskał zdjęcie ekskomuniki, pokój między cesarstwem a papiestwem nie był jednak trwały. Ostatecznie w 1122 r. zawarto tzw. konkordat wormacki, który stanowił kompromis między władzą świecką a kościelną.
Konkordat – jest to do dziś umowa między Stolicą Apostolską a państwem, która reguluje stosunki władzy z instytucjami kościelnymi w danym kraju.