Państwo Ottonów miało bardziej zdecentralizowany i niestabilny wewnętrznie charakter. Cesarz był przede wszystkim arbitrem, który był wyżej postawiony niż mnóstwo władców rozdrobnionych państw. Państwo Karola Wielkiego cechowało większa centralizacja i skupienie władzy wokół jego osoby.
Wraz z postępem czasów średniowiecza rozwijał się system feudalny, sprzyjający delegowaniu władzy do różnych ośrodków i na niższe szczeble drabiny społecznej.