Władców absolutnych do podejmowania reform w rządzonych przez nich państwach zachęcały idee absolutyzmu oświeconego, wedle których władca miał być wykształcony, światły oraz powinien sprawować silną politykę dla dobra swoich poddanych. Dostrzeżono, że w monarchii absolutnej istnieją możliwości na przeprowadzenie gruntownych reform społecznych, które pozwolą im się rozwinąć i konkurować z innymi państwami.
