Polityka wewnętrzna Napoleona w okresie cesarstwa (1804–1814) była skoncentrowana na centralizacji władzy i modernizacji Francji i podniesieniu poziomu życia obywateli. Jego reformy przyczyniły się do usunięcia wielu nierówności społecznych i prawnych, a także do poprawy administracji i infrastruktury. Kariera urzędników i wojskowych zależała od zasług i dokonań, nie od pochodzenia. Państwo wspierało rozwój nauk ścisłych oraz medycyny. Rozwijano szkolnictwo, wprowadzając stypendia i zapomogi, dzięki czemu zwiększano liczbę wykształconych osób. Poza kodeksem cywilnym wprowadzono też nowoczesne reguły procesu karnego. Niemniej jednak niektóre aspekty polityki Napoleona, takie jak cenzura i ograniczenia swobód obywatelskich, budziły krytykę.
