Dzięki przestrzeganiu opisanych wyżej zasad Ludwik XIV posiadał całkowitą kontrolę i władzę nad decyzjami w kraju, nie posiadał politycznego rywala od strony Rady – jej członkowie cechowali się lojalnością wobec władcy, który mianował ich jej członkami.
Obsada urzędów lojalnymi osobami wywodzącymi się z niższych warstw społecznych stanowi skuteczną w dziejach taktykę polityczną.