Określ, w jaki sposób poeta stworzył dramatyzm w ukazaniu cierpień Narcyza i zacytuj odpowiednie fragmenty, wskazując funkcję zastosowanych w nich środków wyrazu.
Poeta stworzył dramatyzm w ukazaniu cierpień Narcyza poprzez ukazywanie go jako nieświadomą sytuacji osobę, która została skazana na los pełen rozczarowań.
„Gdy się śmieję, twe oczy, twe usta się śmieją;
Gdy ci rękę podaję, i ty ją podajesz,
Gdy płaczę, ty łzy lejesz, znaki mi oddajesz,
Gdy przelękniony mówię, ty dzielisz mą trwogę,
I ty mówisz, lecz mowy dosłyszeć nie mogę”
W powyższym fragmencie występuje anafora, jednak warto się skupić na paradoksie sytuacji. Narcyzm widzi miłość ukochanego w gestach, które są jego własnymi gestami, co wskazuje na jego własny, wewnętrzny dramat.
Dramatyzm bohatera, potęgują epitety, podkreślające piękno jego kochanka – czyli notabene jego samego: „usta koralowe”.
„Poznaję ułudzenie! O żądze szalone! O, męki! Sam ku sobie żywym ogniem płonę” – metafora i hiperbolizacja. Bohater nie płonie dosłownie ogniem, jednak gdy zaczyna rozumieć, że jego uczucia skierowane są do niego samego, zauważa paradoks sytuacji.
Anafora – celowe powtórzenie tego samego słowa/zwrotu na początku kolejnych segmentów wypowiedzi.
Metafora – inaczej przenośnia, środek stylistyczny, który tworzą obce znaczeniowo wyrazy, dzięki czemu uzyskany związek frazeologiczny ma inny sens niż dosłowne wyrazy.