Hrabia, kiwnąwszy głową, rzekł poważnym tonem:
„Tak to na świecie wszystko los zwykł kończyć dzwonem.
Rachunki myśli wielkiej, plany wyobraźni,
Zabawki niewinności, uciechy przyjaźni,
Wylania się serc czułych! Gdy spiż z dala ryknie,
Wszystko miesza się, zrywa, mąci się i niknie!”.
Tu obróciwszy czuły wzrok ku Telimenie:
„Cóż zostanie?”. A ona mu rzekła: „Wspomnienie”,
I chcąc Hrabiego nieco ułagodzić smutek,
Podała mu urwany kwiatek niezabudek.
Podany tekst należy poprawić w powyższy sposób.