Ars poetica była sztuką słowa, więc zakładała, że wyrazy używane w wierszu będą dobrze przemyślane, natomiast Verlaine postuluje rzecz przeciwną: „Wiąż wyrazy niedbale dobrane”. Dobry utwór określa jako „przymgloną piosenkę”. Stosuje epitet „zabójcza puenta” – można zrozumieć, że dobre zakończenie – ważne w klasycznej ars poetica – zabija cały utwór. Natomiast rym określa jako „brzmiący pusto klejnot groszowy” – mimo że nazywa go klejnotem, odbiera mu wszelką wartość.
Ars poetica to z łaciny sztuka poetycka. Określa prawidłowe zasady tworzenia poezji, jest to zbiór zasad i norm wyrażonych w rozprawie na temat poezji. Dzieła na temat tworzenia powstawały już w starożytności, a wzorami stały się Poetyka Arystotelesa oraz List do Pizonów Horacego.