Wiersz Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego zawiera dwie główne alegorie. Pierwszą z nich jest spersonalizowana w postaci osła. Oznacza ona człowieka pysznego, zadufanego w sobie i uparcie wierzącego w swoją wartość. Tacy ludzie mają skłonność do wywyższania się i funkcjonowania w oderwaniu od rzeczywistości. Osioł chce swojego popiersia, miało być ponadczasowe, stworzone z najcenniejszych materiałów i trwałe. Jego pragnienie zostaje skonfrontowane z Rzeźbiarzem, który jest alegorią rzemieślnika – osoby prawej i twardo stąpającej po ziemi. Bezwzględnie rozprawia się z bezsensownym pomysłem Osła. Utwór niesie ze sobą przesłanie, że człowiek pyszny zostaje za pychę odpowiednio ukarany.
Alegoria jest częścią świata przedstawionego utworu (np. jako motyw, postać, fabuła), który poza wyraża bardziej abstrakcyjną treść, poza wprost przedstawionym znaczeniem. Jest szczególnie stosowana w literaturze dydaktycznej i moralizatorskiej, dziełach przedstawiających idee polityczne lub historiozoficzne, przypowieściach, a najczęściej w bajkach.