W zależności od mechanizmu powstawania oraz składu wyróżnia się smog typu londyńskiego i smog typu Los Angeles. Smog typu londyńskiego powstaje w okresie zimowym w strefie klimatu umiarkowanego, a smog typu Los Angeles w miesiącach letnich w strefie klimatu gorącego. Bezpośrednią przyczyną smogu londyńskiego jest inwersja temperatur, a smog typu Los Angeles jest następstwem nagromadzenia się tlenków węgla, azotu oraz węglowodorów pochodzących z nadmiernego ruchu drogowego. Smog typu londyńskiego jest smogiem kwaśnym, a typu Los Angeles jest nazywany smogiem fotochemicznym.
W grudniu 1952 roku nastąpił spadek temperatury. Wzrosło więc zużycie węgla do ogrzania domów. Nastąpił znaczący wzrost emisji pyłów i gazów do atmosfery, który w Londynie i tak był wysoki, przez działanie zakładów przemysłowych. Koncentracja dwutlenku siarki była bardzo wysoka, wzrosła także wilgotność powietrza i pojawiło się zamglenie. Inwersja temperatury stworzyła niekorzystne warunki aerosanitarne. Ten wzrost stężenia zanieczyszczeń w powietrzu przyczynił się do śmierci ponad 4 tysiące mieszkańców Londynu w 5 dni, a przez kolejnych kilka dni, jeszcze więcej osób zmarło przez powikłania.