Adam Mickiewicz
Po pobycie w Dreźnie, gdzie autor napisał trzecią część „Dziadów", Mickiewicz udał się do Paryża. Żył tam przez kolejne dwadzieścia lat. Na miejscu wydał jedno ze swoich największych dzieł – „Pana Tadeusza". Należał do wielu zgromadzeń, np. Towarzystwa Literackiego. Był on bardzo aktywny w kwestii rozpowszechniania polskiej sprawy. Dzięki jego wysokiej pozycji społecznej docierał do wielu znaczących osób, dlatego uznany jest za jednego z głównych działaczy w czasie Wielkiej Emigracji. Mickiewicz uchodzi za protoplastę polskiego romantyzmu.
Juliusz Słowacki
Jakiś czas po wybuchu powstania udał się z misją dyplomatyczną – przekazywania ważnych listów do polskich przedstawicieli za granicą. Osiadł początkowo w Londynie, potem Paryżu i Genewie. Następnie wiele podróżował i ponownie wrócił do Paryża. Poprzez wrażenia i doświadczenia zdobyte w czasie podróży stworzył i wydał wiele swoich słynnych dzieł, np. „Poezje", „Balladynę", „Grób Agamemnona", „Hymn". Słowacki, obok Mickiewicza, jest uznawany za prekursora polskiego romantyzmu i jednego z głównych działaczy na Wielkiej Emigracji, ponieważ w swoich dziełach poruszał temat sprawy polskiej i patriotyzmu.
W czasie Wielkiej Emigracji nastąpił rozwój polskiej sztuki, literatury i kultury. Na obczyźnie tworzyło wielu artystów, których dzieła zawierały w sobie tematykę patriotyczną, przekonującą do walk o wolność i dotyczącą bezpośrednio sprawy polskiej. Wśród nich najsłynniejszymi artystami byli Adam Mickiewicz oraz Juliusz Słowacki, uznawani za wieszczów narodowych, nazywanych duchowymi przywódcami.