Rzeczywiście, fragment pracy Asnyka ilustruje ambiwalentny charakter twórczości poety i jego ocenę nostalgicznego stosunku autora do epoki romantyzmu: „Jest wyraźnie rozdarty pomiędzy (...) nostalgią za epoką romantycznej wzniosłości a mocnym przekonaniem, że nowe życie, choć obce mu estetycznie i duchowo, musi i powinno zwyciężyć", "I stać zamkniętą, jak ta czarów księga,/ Przez długie wieki w ciszy uroczystej,/ Póki epoka nie nadejdzie nowa,/ Godna odzyskać jej cudowne słowa" "Choć widzim ludzi krwią są marnotrwanych,/ Przecież to wszystko tak marnie opada".
Najlepszym uzasadnieniem jest fragment, cytat, który zawiera opinię Asnyka o epoce romantyzmu.