Przykładowe dialogi z tekstu:
(1) – No, nareszcie! (kwestia bohaterki) – odetchnęła Anda (kwestia narratora)
– Nareszcie! (kwestia bohaterki) – powtórzył ktoś za jej plecami [...] (kwestia narratora)
(2) – O więcej niż sto lat? (kwestia bohaterki)
– Tak, tak, ale ostatecznie to nie jest najważniejsze. Najważniejsze jest natomiast to, że cofnęłaś go w godzinie pąsowej róży... [...] (kwestia bohaterki)
– Co to znaczy? (kwestia bohaterki) – spytała Anda. (kwestia narratora)
– Co to ma znaczyć? (kwestia bohaterki) – powtórzyła głośniej, bardzo już zdenerwowana (kwestia narratora)
– Przecież ci wszystko wytłumaczyłam, moja mała (kwestia bohaterki) – ciotka Eleonora rozejrzała się wokoło (kwestia narratora) – tylko proszę cię, nie krzycz tak głośno, gdyż mogłabyś wywołać skandal towarzyski, grożący kompromitacją całej rodziny! (kwestia narratora)
– Ale dlaczego ja mam na sobie te ohydne majtki? (kwestia bohaterki)
– Tss (kwestia bohaterki) – przerwała z niesmakiem cioteczna babka. (kwestia narratora) – Takie słowa są niedopuszczalne w ustaw młodej panienki. Zwłaszcza niedopuszczalne w epoce, do której się przeniosłaś. (kwestia bohaterki)
– A jak mam powiedzieć? No to gacie albo portki, jak pani woli! (kwestia bohaterki)
– Aaach, twoje słownictwo jest straszne! (kwestia bohaterki) – zatrzepotała powiekami dama z fotografii rodzinnej. (kwestia narratora) – Musisz pamiętać o tym, moja droga, że słowa, którymi dotychczas tak łatwo szafowałaś, są niedopuszczalne w roku tysiąc osiemset osiemdziesiątym. Mówiąc językiem epoki: „kalają usta niewinnego dziewczęcia”. [...] (kwestia bohaterki)
Kwestie bohaterów to te zapisane od myślników na początku linijki tekstu. To, co mówi narrator, jest po drugim myślniku i najczęściej opisuje sposób, w jaki kwestia została powiedziana lub opisuje to, co wydarzyło się w trakcie wypowiedzi bohatera.