W powieści występują trzy typy narratora:
1. realistyczny obserwator – przykład: „Ludzie szli bezładnie, kupami, jak komu lepiej było, a lasem, bo środkiem drogi szły sanie z poranionymi, jaki taki jęczał i postękiwał, a reszta śmiała się głośno, pokrzykując wesoło i szumnie. Zaczęli opowiadać sobie różności, a przechwalać się z przewagi i przekpiwać z pokonanych, gdzieniegdzie już i śpiewy zaczęły się rozlewać, ktoś znów krzykał na cały bór, aż się rozlegało, a wszyscy byli pijani triumfem, że niejeden zataczał się na drzewa i potykał o lada jaki korzeń”.
2. wsiowy gadacz – przykład: „A wszędy, na wozach, pod ścianami, wzdłuż rynsztoków, gdzie ino miejsce było, rozsiadły się kobiety sprzedające: która cebule we wiankach albo i we wrokach; która z płótnami swojej roboty i wełniakami, która z jajkami a serkami, a grzybami, a masłem w osełkach poobwijanych w szmatki, inna znów zasię ziemniaki, to gąsków parę, to wypierzono kurę, to len pięknie wyczesany albo i motki przędzy miała, a każda siedziała przy swoim i poredzały se godnie, jak to zwyczajnie na jarmarkach bywa; a trafił się kupiec, to sprzedawały wolno, spokojnie bez gorącości, po gospodarsku, nie tak jako te Żydy, co wykrzykują, handryczą i ciskają się kiej te głupie”.
3. młodopolski stylizator – przykład: „Wzdychała głęboko, czasami ręce rozwodząc, czasami przystając bezradnie i tocząc rozpalonymi oczyma, jakby zaczepki dla udręczonej duszy szukała, ale szła dalej przędąc myśli wiotkie i nikłe, jako te świetliste nici na wodzie, że nie uchycisz, bo zmącą się i przepadną od cienia ręki. Patrzała w słońce, nie widząc niczego, topole, co rzędami pochylały się nad nią, zdały się jej jako zamglone przypomnienia... Siebie jeno mocno czuła i to, że ją rozpiera aże do bolu, do krzyku, do płaczu, że ją ponosi gdziesik, iż czepiłaby się tych ptaków lecących pod zachód i na kraj świata pofrunęła. Wzbierała w niej jakaś moc paląca i tak rzewliwa, że łzy przysłaniały oczy i ognie się po niej rozlewały; rwała lepkie, pachnące pędy topoli, chłodząc nimi rozpalone usta i oczy”.
Reymont sięga do trzech typów narracji w celu uniwersalizacji powieści.
W powieści występują różne typy narracji – na podstawie klasyfikacji Kazimierza Wyki możemy wyróżnić trzech narratorów:
1. realistyczny obserwator – narrator trzecioosobowy, wszechwiedzący, zachowany jest dystans wobec opisywanego świata. Narrator ten szczegółowo opisuje miejsca i postaci, rezygnuje z elementów gwarowych.
2. Wsiowy gadacz – narrator ten mówi językiem mówionym, stylizowanym na gwarę, w którym znajdziemy wyliczenia, powtórzenia, długie zdania współrzędnie złożone. W języku występują sformułowania z języka ludowego.
3. Stylizator młodopolski – narrator stosuje typ opisu typowy dla prozy młodopolskiej, korzysta z modernistycznych estetyk: impresjonizmu i symbolizmu. Mówi językiem metaforycznym, ozdobnym, poetyckim.