W Księdze ubogich oraz w Dies irae są przedstawione skrajnie odmienne wizje Boga i świata. W pierwszym z wymienionych utworów Kasprowicz docenia bliskość przyrody, jej spokój i uporządkowanie, wizja przyrody zgodna jest z wizją Boga przemawiającego przez naturę. W Dies irae Bóg jest odosobniony od świata, znajduje się gdzieś daleko, nie słyszy ani nie widzi cierpienia człowieka.
Jan Kasprowicz (1860-1926) jako dziecko obdarzony był głęboką wrażliwością, jego pierwsze spotkanie ze sztuką to był dźwięk kościelnych organów – jest to wydarzenie ważne dla kształtowania się jego poetyckiej wyobraźni. Zadebiutował w 1889 tomem Poezje. Ważne w jego dorobku są: hymny Ginącemu światu i Salve Regina, gdzie inspirował się ekspresjonizmem, hymny to świadectwo kryzysu wiary; zbiór poetycki Krzak dzikiej róży, który był zwrotem ku symbolizmowi i fascynacji tatrzańską przyrodą. W Księdze ubogich (1916) skupia się na prostym człowieku, co wynika z inspiracji franciszkanizmem – w życiu prywatnym w czasie wydania tomu Jan Kasprowicz zawiązuje szczęśliwie małżeństwo, osiąga spokój, godzi się z Bogiem i światem.