Założenia ewolucji Lamarcka:
1. I. prawo Lamarcka: narząd, który jest stale aktywny, jest wzmacniany i powiększany. Nieużywanie jakiegoś narządu prowadzi do jego zaniku lub redukcji.
2. II. prawo Lamarcka: wszystkie zmiany, które zaszły w organizmie w ciągu jego życia, są dziedziczone.
3. Różnorodność i zmienność organizmów wynikają z oddziaływania na te organizmy czynników środowiskowych. Adaptacja, czyli dostosowywanie się do zmieniających warunków życia, jest przyczyną zmian ewolucyjnych.
4. Organizmy mają siłę zewnętrzną, która napędza te organizmy do samodoskonalenia i większej złożoności.
Błędnym założeniem to, że różnorodność organizmów wynika z oddziaływania na te organizmy czynników środowiskowych. To po części prawda, jednak wiele nowych cech obserwowanych u potomstwa powstaje w wyniku przypadkowej mutacji genetycznej.
Błędne jest także II. prawo Lamarcka. Wiele zmian zachodzących w organizmie rodzicielskim nie jest przekazywanych potomstwu. W naszych organizmach posiadamy komórki somatyczne oraz gamety. Komórki somatyczne mogą ulegać zmianom np. nowotworowym i nie oznacza to, że potomstwo urodzi się z danym nowotworem, gdyż takie zmiany nie zachodzą w gametach.
Organizmy nie posiadają „wewnętrznej siły” napędzającej do samodoskonalenia, natomiast posiadają instynkty np. przetrwania czy też instynkt rodzicielski. Takie „samodoskonalenie” zachodzi przypadkowo, a gdy dana cecha jest pożądana, to przedstawiciel danego gatunku jest w stanie efektywnie się rozmnożyć i przekazać daną cechę swojemu potomstwu.
Ewolucja jest procesem długofalowym. Założenia Lamarcka są w większości nieprawdziwe lub zawierają pewne błędy myślowe. I. prawo Lamarcka możemy natomiast uznać za prawdziwe. U ludzi na przykład nastąpił zanik ogona – posiadamy jedynie szczątkową postać kości ogonowej.