Pod względem powierzchni większa ilość lodu znajduje się na półkuli północnej. Występuje tam ona jako lądolód pokrywający Grenlandię, ale także w formie lodu pływającego w oceanie. Okresowo pojawia się w innych strefach klimatycznych niż okołobiegunowa – w styczniu aż 23% półkuli północnej jest pokryte śniegiem i lodem. Jednak pod względem masy bardziej zasobna w lód jest półkula południowa.
Przyczynami takiego zróżnicowania są:
● występowanie na półkuli południowej dużego kontynentu (Antarktydy), na której przez miliony lat mogły się gromadzić kolejne warstwy śniegu i lodu;
● wpływ prądów morskich – ciepłe prądy: Zatokowy i Alaski ograniczają możliwość tworzenia się lodu na półkuli południowej, a zimny prąd Wiatrów Wschodnich hamuje dopływ ciepłego powietrza do Antarktydy – dzięki temu lód nie topnieje i stopniowo zwiększa swoją masę.
Podczas porównywania zasobów lodu na półkuli północnej i południowej należy wziąć pod uwagę nie tylko powierzchnię lądolodów, ale także ich masę. Pod tym względem półkula południowa ma zdecydowaną przewagę nad północną.