Działaniami, które można było zastosować na początku XX w. w USA, by zapobiec powstawaniu badlandów, są:
● ograniczenie wycinania lasów, sadzenie zadrzewień śródpolnych;
● sianie poplonów, aby nie pozostawiać suchej gleby wystawionej na działanie wiatru i wody;
● zwiększenie różnorodności – odejście od monokultur na rzecz mniejszych, bardziej zróżnicowanych upraw, w tym sianie roślin silnie wiążących wodę za pomocą korzeni.
Główne działania ograniczające erozję wietrzną i wodną powinny zmierzać do tego, by gleba w jak najmniejszym stopniu była wystawiona na działanie niekorzystnych czynników. Sposobem na osiągnięcie tego celu jest dbanie o to, by zawsze znajdowała się na niej pokrywa roślinna chroniąca przed wodą i wiatrem.
Tak można było zrobić również w przypadku badlandów – terenów w USA, w których erozja wietrzna i wodna spowodowała trwałą degradację gleby.