Bolesław II objął władzę w 1058 r. po śmierci swojego Kazimierza Odnowiciela. Był on jednym z lepszych wczesnopiastowskich władców, który prowadził udane kampanie przeciwko Czechom i Rusi, osadzał pretendentów na tronie węgierskim oraz przyłączył do Polski Grody Czerwieńskie.
Bolesław Śmiały w 1076 r. koronował się na króla Polski i toczył udaną kampanię na Rusi. Wzmocniło to jego pozycję wewnątrz kraju i doprowadziło do zaniepokojenia, że strony możnych. Wkrótce przeciwko władcy zawiązała się opozycja, której rzecznikiem mógł zostać potężny i chronimy przez hierarchię kościelną biskup Stanisław. Król uznał jednak te działania za zdradę i skazał biskupa na śmierć przez poćwiartowanie.
