Napoleon miał wrodzony wojskowy talent. Znakomicie odnalazł się jako dowódca wojskowy. Angażowanie w walkę artylerii wraz z liniową piechotą sprawiało, że jego armia była niepokonana. Dlatego na początku XIX w. udało mu się opanować liczne tereny w Europie.
Bonaparte podczas starć stosował inną taktykę niż wielu dowódców do tej pory. Jego celem nie były największe obszary czy punkty strategiczne, natomiast zależało mu na tym, aby przeciwnik poniósł jak największe straty w ludziach. Dlatego też często uciekał się do stosowania taktyki polegającej na rozgrywaniu decydujących bitew. Tym samym mógł zadać wrogowi bolesny cios.
