Polityka Niemców wobec Żydów w okresie 1939–1945:
· podstawą hitlerowskiej polityki wobec Żydów i jej początkiem były antysemickie ustawy, które izolowały Żydów od reszty społeczeństwa, które miały na celu pokazanie inności nacji i stopniowe pozbawienie ich człowieczeństwa;
· tworzono getta, gdzie Żydzi byli zmuszani do życia w skrajnie złych warunkach i odizolowaniu;
· pozbawiano społeczność żydowską majątków;
· masowa eksterminacja ludności żydowskiej, którą przeprowadzano w obozach zagłady. Miliony Żydów zginęło w takich obozach poprzez zagazowanie lub wycieńczenie organizmu, lub w wyniku przeprowadzonych masakr na Żydach (zwłaszcza na terenach Europy Wschodniej) oraz pogromów Żydów.
Polityka Niemiec wobec Żydów w okresie między 1939 a 1945 r. opierała się na rasizmie, antysemityzmie i ekstremizmie nazistowskim. Głównym celem tej polityki było zlikwidowanie Żydów w ramach „ostatecznego rozwiązania kwestii żydowskiej".