Postawy kolaboracji z okupantem:
· W niektórych krajach okupowanych, takich jak Francja (Vichy), Holandia czy Norwegia powstawały kolaboracyjne rządy marionetkowe, podległe władzy nazistowskiej. Rządy te często wprowadzały ustawy wspomagające politykę Hitlera.
· Tworzono również formacje policyjne, które pomagały Niemcom w represjach, egzekucjach i deportacjach ludności okupowanej i żydowskiej.
· Wykorzystywano także miejscowy przemysł. Kolaborujące przedsiębiorstwa dostarczały Niemcom potrzebne im surowce do prowadzenia działań wojennych.
· Przykłady kolaboracji: przywódca faszystowskiej partii w Chorwacji – Ante Pavelić i szef rządu Vichy – Philippe Pétain.
Postawy sprzeciwiające się okupacji:
· Liczne postawy partyzanckie, sabotażowe i dywersyjne. Prowadzono akty sabotażu na liniach kolejowych, w fabrykach, magazynach amunicji i innych obiektach wojskowych. W niektórych regionach Europy, takich jak na Bałkanach lub w Polsce, ruchy oporu tworzyły oddziały partyzanckie, które prowadziły aktywną partyzantkę przeciw hitlerowskiej okupacji i jej sojusznikom.
· Prowadzono działania propagandowe przeciwne Niemcom za pomocą ulotek czy małych gazet.
· Zajmowano się również zbieraniem cennych informacji o okupancie w celach zdobycia przewagi dla aliantów.
· Organizowano ukrywanie ludności żydowskiej, narażając własne bezpieczeństwo.
· przykłady ruchów oporu: Armia Krajowa (AK) – była to największa organizacja ruchu oporu w okupowanej Europie, Norweski Ruch Oporu – jeden z najwytrwalszych ruchów oporu podczas II wojny światowej.
Postawa w okupowanych terenach miała dualny obraz. W niektórych krajach równocześnie działały ruchy oporu i kolaboracyjne rządy, znowu w niektórych przejawiano tylko jedną z postaw. Polska jest najlepszym przykładem, gdzie przodował ruch oporu. Polacy za wszelką cenę nie mogli dopuścić do całkowitego zwycięstwa III Rzeszy. Z kolei przykład Francji pokazuje, że Francuzi dzielili się na zdrajców i bohaterów walczących o wolność ojczyzny.