Rokosz Zebrzydowskiego był wystąpieniem szlachty w latach 1606–1609.
Przyczyny:
– Dążenie króla do wzmocnienia władzy królewskiej poprzez ograniczenie przywilejów szlacheckich oraz ustanowienie dziedziczności tronu.
– Śmierć przeciwnika rokoszów – Jana Zamoyskiego.
Skutki:
– Zaniechanie prób wzmocnienia władzy królewskiej.
– Zwiększenie nieufności szlachty do króla.
Decydującym momentem rokoszu Zebrzydowskiego była bitwa pod Guzowem w 1607 roku. Zwycięskie wojska królewskie pod wodzą Jana Karola Chodkiewicza i Stefana Żółkiewskiego walczyły z rokoszanami pod dowództwem marszałka Mikołaja Zebrzydowskiego.