a) o-po-wia-da-nie, stresz-cze-nie, spra-wo-zda-nie, o-pis, baj-ka, an-to-lo-gia;
b) cha-ra-kte-ry-sty-ka, fi-zy-ka, pla-sty-ka, bo-ta-ni-ka, gim-na-sty-ka, re-pu-bli-ka;
c) mó-wi-liś-my, pi-sa-liś-my, ro-bi-łyś-my, cho-dzi-liś-cie, chcia-łyś-cie, wró-ci-liś-cie;
d) wi-dział-bym, prze-glą-dał-bym, lu-bił-byś, wzię-ła-byś, wró-cił-by, na-pi-sa-li-by.
e) czte-ry-sta, czte-ry-stu, sie-dem-set, sie-dmiu-set, pię-ciu-set, sze-ściu-set;
f) li-czy-li-byś-my, o-po-wia-da-ły-byś-my, po-ka-za-li-byś-cie, za-śpie-wa-ły-byś-cie.
Akcent wyrazowy w języku polskim pada najczęściej na drugą sylabę od końca.
Wyjątkami od reguły, kiedy akcent pada na:
trzecią sylabę od końca:
1) wyrazy zakończone na -yka, -ika np.: mu-zy-ka.
2) formy 1. i 2. osoby czasu przeszłego liczby mnogiej np.: pi-sa-li-ście.
3) liczba pojedyncza wszystkich form oraz tryb przypuszczający 3. osoby liczby mnogiej np.: pi-sa-li-by.
4) liczebniki od 400 do 900 np.: dzie-więć-set.
czwartą sylabę od końca:
1) tryb przypuszczający 1. i 2. osoby liczby mnogiej np.: czy-ta-ły-byś-my.