Według mnie powinno się kultywować terytorialne odmiany języka, ponieważ są one świadectwem kulturowego dziedzictwa różnych rejonów oraz ich unikatowej tożsamości, historii i tradycji. Co więcej dbanie o gwary i dialekty posiada dużą wartość lingwistyczną dla badaczy języka, którzy zajmują się takimi zagadnieniami jak: ewolucja języka czy dialektologia.
Dialekt – odmiana języka, którą posługują się mieszkańcy różnych terenów, lub większych regionów kraju. W języku polskim wyróżnić można pięć dialektów:
1) wielkopolski;
2) małopolski;
3) mazowiecki;
4) śląski;
5) kaszubski.
Dialektyzmy dzielą się na:
fonetyczne – wymowa np. jo – ja;
leksykalne – wyrazy, które nie występują w języku ogólnym np. basior – bicz;
fleksyjne – różnica w odmianie wyrazów np. robiłom – robiliśmy;
frazeologiczne – dotyczą związków wyrazów, przysłów np. na cierpko – na surowo;
słowotwórcze – związane z budową wyrazów np. mamiczka – mama, tworzenie zdrobnień za pomocą końcówki -iczka;
składniowe – różnica w budowie całego zdania np. boli mi głowa – boli mnie głowa.
Gwara – odmiana języka, która jest charakterystyczna dla mniejszych obszarów terytorialnych np. Podhale lub Kurpie.