Jasiek nie zamierzał nabijać sobie niepotrzebnie głowy jutrzejszym sprawdzianem z matmy. Dlatego zamiast zakuwać wolał pisać z przyjaciółmi na telefonie. Jeden z nich zaproponował wypad na bibę w mieście. Jasiek szalony z radości, skoczył tylko po kurtkę i cały w skowronkach wypadł z domu. Kumple umówili się w centrum miasta, Jasiek stał sam jak palec, ale żaden z nich się nie pojawił. Po piętnastu minutach czekania, po kolegach nie było ani widu, ani słychu, a Jasiek skumał, że coś jest nie tak. Napisał wiadomość do przyjaciół, w której pytał kiedy będą. Na odpowiedź nie czekał długo.
– Prima Aprilis! Zrobiliśmy cię w konia!!!
Jasiek, zdenerwowany na kumpli, pokłócił się z nimi, troszeczkę przy tym jadąc po bandzie. Tydzień później nauczycielka oddawała sprawdziany i nikogo nie zaskoczyło, że Jasiek jako jeden z nielicznych dostał pałę.
Język potoczny – jest charakterystyczny głównie w języku mówionym, ale występuje również w języku pisanym. Najczęściej pojawia się w rozmowach, blogach, pamiętnikach czy listach, ale też w wypowiedziach bohaterów literackich. Na styl potoczny najczęściej mówi się, że jest kolokwializacją. Główne cechy języka potocznego to:
· słownictwo nacechowane emocjonalnie;
· występowanie słownictwa środowiskowego (takiego, które charakteryzuje konkretne grupy i środowiska);
· brak skomplikowanej składni, głównie równoważniki zdań, zdania pojedyncze, urwane zdania, niedopowiedzenia, pominięcia, przeskoki myślowe i powtórzenia.