Aby można było mówić o wiązaniu wodorowym, atom wodoru musi łączyć się z innym, silnie elektroujemnym pierwiastkiem (fluorem, tlenem bądź azotem).
W grupie karbonylowej atom tlenu łączy się bezpośrednio z atomem węgla, a nie z wodorem, co wyklucza tworzenie się takich wiązań.
Wiązania wodorowe występujące między cząsteczkami alkoholi powodują asocjację cząsteczek, czyli ich łączenie się w większe agregaty, co sprawia, że wymagają one dostarczenia znacznie większych ilości energii cieplnej, aby rozerwać wiązania i zmienić stan skupienia takiej substancji- stąd anomalnie wysokie temperatury wrzenia alkoholi.