Pb(NO3)2:
Obliczamy liczbę moli azotanu(V) ołowiu:
39 cm3∙ 0,021
= 0,000819 mol
Obliczamy liczbę moli jonów ołowiu(II):
Pb(NO3)2
Pb2+ + 2 NO3-
0,000819 mol Pb(NO3)2→ 0,000819 mol Pb2+
Obliczamy stężenie jonów Pb2+ w połączonym roztworze:
39 cm3 + 54 cm3 = 93 cm3
[Pb2+] =
= 0,008806
KCl:
Obliczamy liczbę moli chlorku potasu:
54 cm3∙ 0,018
= 0,000972 mol
Obliczamy liczbę moli jonów chlorkowych:
KCl
K+ + Cl-
0,000972 mol KCl → 0,000972 mol Cl-
Obliczamy stężenie jonów Cl- w połączonym roztworze:
39 cm3 + 54 cm3 = 93 cm3
[Cl-] =
= 0,0104516
Pb2+ + 2 Cl-→ PbCl2
[Pb2+] ∙ [Cl-]2 = 0,008806 ∙ 0,01045162 = 9,6 ∙ 10-7 < 1,70 ∙ 10-5
Liczymy najpierw, jakie będzie stężenie molowe jonów tworzących osad. Aby wytrącił się osad, iloczyn stężenia jonów tworzących go, musi być wyższy niż iloczyn rozpuszczalności. Zapisujemy równanie reakcji tworzenia się osadu i na jego podstawie układamy równanie. Współczynnik stechiometryczny będzie wartością potęgi w działaniu. W naszym przypadku iloczyn jonów jest niższy niż iloczyn rozpuszczalności, zatem osad się nie wytrąci.