Dane:
m = 20 g = 0,02 kg
h = 100 m
α = 45°
v = 200
Niech oś pozioma będzie zwrócona zgodnie z kierunkiem ruchu pocisku sprzed wybuchu, a oś pionowa będzie zwrócona pionowo w górę.
Rozłóżmy prędkość na składowe – pionową i poziomą:
Prędkość pozioma odpowiada za poruszanie się do przodu, a pionowa – za wznoszenie się.
Z zasady zachowania pędu:
Rozpisując na składowe:
Uwzględniając prędkość pocisku przed wybuchem:
czyli:
Pozostaje nam wyznaczyć prędkość, z jaką poruszał się po wybuchu pierwszy kawałek:
Z zasady zachowania energii:
a więc prędkość fragmentu drugiego wygląda następująco:
Prędkość fragmentu można wyliczyć z twierdzenia Pitagorasa:
Odpowiedź: Prędkość drugiego fragmentu po wybuchu wyniosła około .
Na początek rozłóż prędkość początkową na składowe – poziomą oraz pionową. Zauważ, gdy pocisk znajdzie się na maksymalnej wysokości, prędkość pionowa (odpowiadająca za wznoszenie się) wyniesie zero. Wtedy pocisk porusza się tylko z prędkością poziomą. Zastosuj zasadę zachowania pędu wzdłuż każdej z osi. Zwróć uwagę, prędkość pozioma pocisku sprzed wybuchu to składowa pozioma prędkości początkowej, a prędkość pozioma pierwszego fragmentu po wybuchu wynosi zero. Prędkość pionowa pocisku sprzed wybuchu jest równa zero. Prędkość pierwszego kawała pocisku wyznacz, stosując zasadę zachowania energii (energia początkowa to energia kinetyczna, a po wzniesieniu się o 100 metrów, energia mechaniczna to energia potencjalna). Gdy znasz już składowe wartości prędkości drugiego fragmentu, skorzystaj z twierdzenie Pitagorasa, gdyż szukana prędkość to suma wektorowa składowych (więc tworzą trójkąt prostokątny, gdzie szukana prędkość jest przeciwprostokątną).