W początkach XIV w. w Rzymie dochodziło do licznych buntów ludności. Z tego też powodu obawiający się o swoje życie papieże przenieśli się wraz z dworem do Awinionu we Francji. Pozostawali tam pod kontrolą władców francuskich przez niemal 80 lat. Kiedy w końcu papież zdecydował się powrócić do Rzymu, francuscy kardynałowie wybrali w Awinionie antypapieża. W ten sposób Europa podzieliła się na dwa wrogie obozy.
Cześć państw uznawała papieża z Awinionu a część z Rzymu. Sytuację pogorszył sobór, który wybrał nowego papieża, bez pozbawienia funkcji dwóch poprzednich. Powstały w ten sposób ferment próbowano rozwiązać na zwołanym w 1414 r. soborze w Konstancji.
W okresie niewoli awiniońskiej (kiedy stolica piotrowa znajdowała się we Francji) papież znajdował się pod kontrolą władców francuskich z dynastii Kapetyngów a później Walezjuszy. Doprowadziło to do upadku autorytetu papieża i wzrostu znaczenia kardynałów francuskich.