Warunki życia robotników w okresie przemysłowej rewolucji były zazwyczaj trudne, charakteryzujące się niskimi zarobkami, długimi godzinami pracy, niedostatecznymi warunkami mieszkaniowymi i brakiem opieki zdrowotnej, podczas gdy fabrykanci czerpali korzyści z rozwoju przemysłu, osiągając wysokie zyski i korzystając z lepszych warunków życia oraz pozycji społecznej.
Takie zróżnicowanie warunków życia między robotnikami a fabrykantami wynikało głównie z systemu kapitalistycznego, który koncentrował się na maksymalizacji zysków dla właścicieli fabryk. Robotnicy byli traktowani jako tania siła robocza, co prowadziło do wyzysku i niewłaściwych warunków pracy, podczas gdy fabrykanci czerpali korzyści z rozwijającego się przemysłu i mieli większą władzę ekonomiczną, co przekładało się na lepsze warunki życia dla nich samych.