Opieka medyczna w czasie powstania była bardzo ograniczona i improwizowana. Rannych było wielu, nie było dla nich dobrych miejsc, musieli leżeć na ziemi. Często brakowało lekarzy, medykamentów i sprzętu, co utrudniało udzielenie skutecznej pomocy rannym i chorym powstańcom. W takich warunkach trudno było tak zadbać o rany, żeby uniknąć ryzyka śmierci.
Ponadto działania wojenne i represje ze strony wojsk rosyjskich utrudniały dostęp do rannych i chorych oraz ograniczały możliwość organizacji skutecznej pomocy medycznej.