W procesie socjalizacji pierwotnej dzieci przyswajają różne wzorce zachowań poprzez obserwację otoczenia i jego naśladowanie. Szczególną rolę w tym zakresie odgrywa rodzina oraz zespół bodźców, które wpływają na młodego człowieka.
Rodzina stanowi fundament wychowania człowieka, daje mu podwaliny kodeksu wartości oraz etycznego postępowania. Uczy je także języka, dzięki któremu dziecko lepiej rozumie świat oraz nabywa umiejętności porozumiewania się z innymi ludźmi. Wpływ na dziecko w tym okresie mają także wszelkie bodźce z otoczenia oraz ich interpretacja, jeśli np.dziecko ogląda dużo scen przemocy bez ich zrozumienia oraz wyjaśnienia przez rodziców może w dorosłym życiu reagować na takie sceny obojętnością.
Proces socjalizacji wtórnej – następuje w wieku dorosłym. W tym czasie człowiek przygotowuje się do realizowania określonych ról społecznych, które wynikają z dokonanych przez niego wyborów dotyczących wykształcenia, zawodu, miejsca zamieszkania. Trwanie tego procesu obejmuje wchodzenie danej jednostki do nowych grup społecznych i trwa ona do końca życia danej osoby.
Od tych grup, ludzie czerpią: postawy, normy oraz wartości, które to są akceptowalne przez nich samych. Jednostki należące do danej grupy odniesienia działają na zasadzie podporządkowania się przyjętym w ich ramach normom, np. osoba będąca członkiem Kościoła Katolickiego powinna działać według jego zasad, czyli przestrzegać Dekalogu.
Człowiek od dnia narodzin aż do dnia śmierci podlega wpływom innych jednostek, a tym samym cały czas przechodzi proces socjalizacji, który związany jest z nabywaniem przez jednostkę określonych umiejętności niezbędnych do funkcjonowania w społeczeństwie.