Jakie fazy wyróżnia się w procesie przystosowywania się imigranta do funkcjonowania w kraju przyjmującym. Który etap według Ciebie powinien być celem polityki kraju wobec imigrantów? Uzasadnij swoją odpowiedź.

Fazy procesu przystosowywania się imigranta do życia w przyjmującym społeczeństwie:

1. Separacja:

· jednostki utrzymują się ze środków pomocy społecznej, bo nie mogą pracować;

· jednostki zamykają się na nową kulturę, bo nie czują się z nią dobrze;

· jednostka nie angażuje się w życie polityczne i społeczne;

· jednostka izoluje się od gospodarzy;

· jednostki silnie podkreślają swoją tożsamość;

2. Adaptacja:

· Jednostki mogą zacząć pracować, ale jest to często praca na stanowisku poniżej swoich kwalifikacji;

· Jednostki poznają na poziomie podstawowym nowy język i kulturę;

· Jednostki utrzymują relację tylko z nielicznymi ludźmi z przyjmującego społeczeństwa – najczęściej ze współpracownikami;

· Jednostki nadal utożsamiają się ze swoją rodzimą narodowością;

3. Integracja:

· Jednostki zaczynają pracować w swoim zawodzie;

· Jednostki przyswajają nową kulturę, choć nadal są silnie związane ze swoją;

· Jednostki działają z przedstawicielami przyjmującego społeczeństwa na różnych polach, ale prywatnie utrzymuje ścisłe kontakty tylko z rodakami;

· Jednostki zaczynają okazywać lojalność i solidarność ze społeczeństwem przyjmującym, ale nadal podtrzymują rodzimą tożsamość;

4. Asymilacja:

· Jednostki zaczynają pracę w miejscach, gdzie jest możliwy awans, niemożliwy do zdobyciu w kraju rodzimym;

· Jednostka porzuca rodzimą kulturą na rzecz kultury kraju przyjmującego;

· Jednostki przystosowały się społeczno-politycznie i nawet zawierają związki z gospodarzami;

· Jednostki całkowicie zmieniły swoją tożsamość.

Ostatecznym celem polityki państwa powinna być asymilacja. Daje ona wiele korzyści imigrantom. Mogą podejmować w końcu pracę, która nie tylko pozwoli im na siebie zarobić, ale również rozwijać się. Czują się również w końcu na tyle swobodnie, że zawierają bardzo bliskie relacje z gospodarzami. Z drugiej strony asymilacja to wiele korzyści dla państwa przyjmującego, bo imigrant przyjmuje kulturę i dostosowuje się społeczno-politycznie, więc potrafi funkcjonować w danym społeczeństwie.