Szlachta posiadała największe tereny ziemskie, a co za tym szło — majątki. W dodatku jako jedyni w państwie, szlachcice posiadali liczne przywileje, co ograniczało władzę króla, a poszerzało władzę najbogatszego stanu. Były one nadawane przez króla, kiedy ten chciał zwołać wojsko lub nałożyć nowe podatki, ponieważ bez zgody sejmu nie mógł tego zrobić.
Dominacja szlachty w państwie przejawiała się nie w jej liczbie, ale w tym, jakie prawa i bogactwa posiadała. W przeciwieństwie do chłopstwa i mieszczaństwa miała wpływ na stanowione prawa. Bez zgody sejmu, czyli władz wybieranych przez całą szlachtę, władca nie mógł zwołać wojska ani nałożyć nowych podatków.