W XVI wieku Polskę zamieszkiwało wiele ludzi różnych narodowości, mówiących różnymi językami: polskim, ruskim, białoruskim, litewskim, łotewskim, niemieckim i estońskim. W dodatku ze względu na unię lubelską i hołd pruski na terenach Rzeczypospolitej znajdowali się Polacy, Litwini, Rusini, Niemcy i Żydzi. W kraju panowała zasada tolerancji religijnej, co pozwalało na swobodny rozwój kultury ludności protestanckiej i nie tylko. Prawnie unormowano to w 1573 roku, kiedy to doszło do zrównania praw innowierców z katolikami.
Państwo postrzegane jest jako wielokulturowe i wielonarodowościowe w momencie, kiedy pokojowo egzystują w nim obok siebie przedstawiciele wielu narodów i kultur. W XVI wieku nie doszło w Polsce do żadnego konfliktu na tle religijnym.